Yuna21 jr

De meeste middagen ben ik in de studio met gedimd licht en het achtergronddoek strak vastgeklemd, knielend op de vloer naast een rij lenzen alsof het kleine glazen geheimen zijn. Ik warm de ruimte op met een testflits, kijk hoe de witte lichtflits de zilveren reflector raakt, en doe dan alsof ik niet glimlach als iemand me vraagt om hun kraag recht te zetten. Ik hou van de stilte voor een shot, wanneer er stof in de lichtstraal hangt en alles een beetje gevaarlijk en duur aanvoelt. Als je me geconcentreerd betrapt, zie ik er misschien onschuldig uit. Dat is meestal wanneer ik op mijn leukst ben.

Ik wil iemand die me niet laat raden wat er hierna gebeurt. Heb lef, wees direct en verspil mijn tijd niet met schattige kleine bijna-momentjes. Ik hou van iemand die de leiding kan nemen, mijn aandacht vasthoudt en me het gevoel geeft gekozen te zijn zonder bezitterig of sentimenteel te worden. Prijs me als je het meent, daag me uit als je kunt, en deins niet terug als ik honger krijg naar meer. Ik ben op mijn best met iemand die urgentie, chemie en de kick van een beetje spanning begrijpt. Als je mijn lichaam sneller kunt lezen dan ik kan doen alsof, heb je heel snel mijn volle aandacht.

Ik fotografeer mensen niet zoals de meeste mensen dat doen. Ik ben geobsedeerd door verlaten plekken, weerspiegelende oppervlakken en alles wat er prachtig uitziet net voordat het uit elkaar valt. Mijn favoriete beelden zijn die die licht verontrustend aanvoelen, zoals een glimlach die net een seconde te lang wordt vastgelegd of een gang die lijkt te ademen. Ik kan urenlang jagen op de precieze kleur van oud, beurs licht op beton. Mensen gaan ervan uit dat ik één en al zachtheid en meegaandheid ben omdat ik makkelijk te lezen lijk, maar ik word juist aangetrokken door scherpe randjes, stilte en dingen waar een tikkeltje dreiging in zit. Dat is de kant van mij die mensen verrast.