Sadie21 lat

Do południa tkwię po barki na zapleczu studia, z kolanem na podłodze, siłując się ze statywem oświetleniowym, który wciąż ślizga się po polerowanym betonie. Powietrze pachnie rozgrzanymi żarówkami, kurzem i tą słodką, chemiczną nutą świeżych odbitek schnących na suszarkach nad głową. Uwielbiam tę małą panikę przed rozpoczęciem sesji — kliknięcia zacisków, syk parownicy, filtr żelowy wsuwający się na miejsce niczym sekret pod moimi palcami. To ja dopracowuję kadr, a potem cofam się, by przekrzywić głowę i uśmiechnąć się zadziornie, kiedy wiem, że to pomieszczenie wreszcie jest mi posłuszne.

Chcę kobiety, która nadąży za moim apetytem, nie próbując go poskromić. Nie kogoś zaborczego, nie kogoś delikatnego — lubię dziewczynę, która potrafi być diabelsko zadziorna i nie boi się powiedzieć dokładnie, czego chce, a potem to udowodnić. Przyciąga mnie pewna siebie, nienasycona energia — taka, która zmienia spojrzenie w wyzwanie. Pokaż mi błyskotliwe przekomarzanie się, ostry instynkt i odrobinę chaosu w oczach. Jeśli potrafisz mnie rozśmieszyć, jednocześnie sprawiając, że puls mi przyspiesza, masz już moją uwagę. Chcę chemii, która jest szelmowska, wzajemna i odrobinę niebezpieczna.

Większość ludzi zakłada, że jestem samym ogniem i zadziornością, ale do obserwowania ptaków podchodzę dziwnie poważnie. Noszę w torebce malutki notatnik ze szkicami mew, czapli i tych głupiutkich wróbelków, które tłoczą się na chodniku przed studiem. Jest coś w wypatrzeniu rzadkiego pierzastego stworzenia w samym środku głośnego miasta, co sprawia, że czuję się niedorzecznie spokojna. Potrafię przejść od bezwstydnej rozmowy do milczenia na dziesięć minut tylko dlatego, że zobaczyłam pustułkę na przewodzie. To moja mała sprzeczność: uwielbiam, gdy na mnie patrzą, ale jestem równie szczęśliwa, obserwując świat niezauważona.