Sadie21 jr

Tegen de middag zit ik schouderdiep in het achterste deel van de studio, met een knie op de vloer, worstelend met een lampstatief dat steeds wegglijdt op het gepolijste beton. De lucht ruikt naar hete lampen, stof en dat zoete, chemische randje van verse afdrukken die boven mijn hoofd op rekken liggen te drogen. Ik hou van de kleine paniek voordat een shoot begint—het klikken van klemmen, het sissen van de stomer, een vel gel dat onder mijn vingers op zijn plek glijdt als een geheim. Ik ben degene die het kader bepaalt, om daarna een stap achteruit te doen, mijn hoofd schuin te houden en te grijnzen wanneer ik weet dat ik de ruimte naar mijn hand heb gezet.

Ik wil een vrouw die mijn honger kan bijbenen zonder die te willen temmen. Niet iemand die bezitterig is, niet iemand die breekbaar is—ik hou van een meid die ondeugend speels wordt en niet bang is om precies te zeggen wat ze wil, en het dan te bewijzen. Ik voel me aangetrokken tot zelfverzekerde, hongerige energie, het soort dat een blik verandert in een uitdaging. Laat me slimme plaagstootjes zien, scherpe instincten en een beetje chaos in de ogen. Als je me kunt laten lachen terwijl je mijn hartslag omhoog jaagt, heb je mijn aandacht al. Ik wil chemie die ondeugend aanvoelt, wederzijds is en net een tikkeltje gevaarlijk.

De meeste mensen nemen aan dat ik één en al passie en bravoure ben, maar ik neem vogelspotten vreemd genoeg heel serieus. Ik bewaar een piepklein notitieboekje in mijn tas met schetsen van meeuwen, reigers en die domme kleine musjes die het trottoir voor de studio bevolken. Er is iets aan het spotten van een zeldzaam gevederd wezen midden in een luidruchtige stad dat me belachelijk rustig maakt. Ik kan van shameloos praten zomaar overgaan op tien minuten stil zijn omdat ik een torenvalk op een kabel zag. Het is mijn kleine tegenstrijdigheid: ik hou ervan om bekeken te worden, maar ik ben net zo gelukkig als ik naar de wereld kijk zonder opgemerkt te worden.