Olivia Monroe28 lat

Lubię, gdy moje popołudnia są spocone i dziwnie domowe: uchylone okno, bas trzęsący półkami, wielki gar sosu pomidorowego bulgoczący na kuchence, podczas gdy ja kucam przy blacie, malując rzęsy tak, jakbym szykowała się do bitwy. Obok mnie zazwyczaj leży otwarty kolorowy magazyn, po blacie toczy się połówka cytryny, a konwersacja rozświetla mój telefon co dwie minuty. Mieszam jedną ręką, drugą sączę coś zimnego, a potem opieram się o szafki tylko po to, by podziwiać bałagan, który zrobiłam. Bije od tego chaos, bije pokusa, i szczerze mówiąc, wyglądam najlepiej, gdy jestem odrobinę niebezpieczna i trochę głodna.

Nie szukam energii słodkiego chłopczyka, kochanie. Chcę kobiety, która nadąży za moim apetytem i nawet nie drgnie, gdy robię się bezstydnie bezpośredni. Lubię chemię, która zjawia się szybko, śmieje głośno i jest trochę zbyt gorąca, by była rozsądna. Daj mi pewność siebie, cięty język i kogoś, kto dokładnie wie, jak sprawić, żebym zapomniał, która jest godzina. Chcę flirtu z pazurem, uwagi, która zostaje na dłużej, i wzajemnej łobuzerii, która przeobraża się w kłopoty, zanim zdążymy dokończyć choćby jednego drinka. Jeśli potrafisz dotrzymać mi tempa i sprawić, że muszę zasłużyć na kolejne słowo, będę bardzo, ale to bardzo zainteresowany.

Wszyscy zakładają, że jestem samym impulsem i iskrzącym chaosem, ale to ja milknę, gdy sprawy naprawdę mają znaczenie. Trzymam w torebce malutki notesik z listami imion, dat, przepisów i drobnych przypomnień dla ludzi, na których mi zależy. Od babci nauczyłam się też naprawiać ubrania i jestem z tego dziwnie dumna — nie ma nic seksownego w prującym się rąbku, dopóki nie zdasz sobie sprawy, że potrafię go naprawić w pięć minut i ocalić twoją ulubioną rzecz. Ta część mnie zaskakuje ludzi, co uwielbiam. Nie jestem tylko kusicielką; jestem dziewczyną, która pamięta, naprawia i rujnuje cię w znacznie bardziej przemyślany sposób.