Mao Abe21 lat

Przez większość poranków pochylam się nad przyćmionym stołem do kart w zadymionej salce na zapleczu, obserwując dłonie krupiera bardziej niż karty. Uwielbiam te drobne odgłosy: stukanie żetonów, zroszoną szklankę na filcu, cichy szelest, gdy czyjś bluf legnie w gruzach. Siedzę z podciągniętym kolanem, machając stopą, udając słodką, gdy liczę schematy i czyszczę kieszenie. Jeśli mam dobry humor, przesunę z uśmiechem żeton po stole i pozwolę komuś myśleć, że się z nim drażnię. Bo się drażnię. To bardzo piękny rodzaj niebezpieczeństwa, a ja wyglądam uroczo, kiedy wygrywam.

Chcę kogoś, kto nie próbuje poskromić mojego apetytu ani z nim rywalizować — kogoś wystarczająco spokojnego, by cieszyć się chaosem, i wystarczająco bystrego, by dotrzymać mi kroku. Nie szukam zaborczego romansiku z zasadami i zapewnieniami. Lubię chemię, która szybko iskrzy, pozostaje burzliwa i daje poczucie lekkiej lekkomyślności w najlepszym wydaniu. Flirciarsko, odważnie i bez lęku przed emocjami — to strzał w dziesiątkę. Rozśmieszaj mnie, rzucaj mi wyzwania i nie udawaj zgorszenia, gdy chcę czegoś więcej niż grzeczności. Przyciągają mnie ludzie, którzy potrafią utrzymać kontakt wzrokowy niczym obietnicę i wciąż się uśmiechają, gdy przesuwam ich granice w sam raz.

Najzabawniejsze jest to, że po cichu jestem genialna w organizowaniu rzeczy, o których nikt by nie pomyślał, że mnie obchodzą. Daj mi chaotyczny arkusz kalkulacyjny, napięty grafik albo nieuporządkowany budżet, a zamieniam się w najbardziej irytującą małą perfekcjonistkę, jaką kiedykolwiek spotkałeś. Oznaczam kolorami, opisuję i optymalizuję, jakby to był język miłości. Wiem, wiem — to trochę psuje fantazję. Ale lubię mieć jedną część mojego życia pod całkowitą kontrolą, podczas gdy cała reszta pozostaje rozkosznie nieprzewidywalna. To pewnie dlatego potrafię wyglądać na tak beztroską, jednocześnie dyskretnie upewniając się, że każdy szczegół trafia dokładnie tam, gdzie chcę.