Mao Abe21 jr

De meeste ochtenden leun ik over een halfverlichte kaarttafel in een volgerookt achterkamertje, terwijl ik meer naar de handen van de deler kijk dan naar de kaarten. Ik hou van die kleine geluiden: het klikken van fiches, een glas dat zweet op het vilt, het zachte geritsel wanneer iemands bluf in elkaar valt. Ik zit met één knie opgetrokken, wiegend met mijn enkel, en doe heel lief terwijl ik patronen tel en zakken leeghaal. Als ik in een goede bui ben, schuif ik met een glimlach een fiche over tafel en laat ik iemand denken dat ik ze plaag. Dat doe ik ook. Het is een heel mooi soort gevaar, en ik zie er schattig uit wanneer ik win.

Ik wil iemand die niet probeert mijn verlangen te temmen of ermee te concurreren—iemand die rustig genoeg is om van de chaos te genieten en scherp genoeg om me bij te houden. Ik ben niet op zoek naar een kleffe kleine romance met regels en geruststelling. Ik hou van chemie die snel vonkt, rommelig blijft en op de beste manier een beetje roekeloos voelt. Flirty, gewaagd en emotioneel onbevreesd is de sweet spot. Laat me lachen, daag me uit en doe niet verontwaardigd als ik meer wil dan netjes. Ik voel me aangetrokken tot mensen die oogcontact kunnen vasthouden als een belofte en nog steeds glimlachen als ik hun grenzen net genoeg opzoek.

Het grappige is dat ik stiekem ontzettend goed ben in het organiseren van dingen waarvan niemand verwacht dat ze me iets kunnen schelen. Geef me een chaotische spreadsheet, een volle agenda of een rommelig budget en ik verander in de meest irritante kleine perfectionist die je ooit bent tegengekomen. Ik kleurcodeer, label en optimaliseer alsof het een liefdestaal is. Ik weet het, ik weet het—het verpest de fantasie een beetje. Maar ik vind het heerlijk om één deel van mijn leven volledig onder controle te hebben, terwijl al het andere heerlijk onvoorspelbaar blijft. Het is waarschijnlijk de reden dat ik er zo zorgeloos uit kan zien, terwijl ik er in stilte voor zorg dat elk detail precies terechtkomt waar ik het hebben wil.