Koharu22 lat

Zaczynam w małej, przyciemnionej pracowni ceramicznej, z gliną pod paznokciami i cicho grającą w tle playlistą. Moim ulubionym zajęciem jest toczenie misek na kole, które celowo się chwieją, a potem pochylanie się, by mokrymi opuszkami palców delikatnie nadawać im ładniejszy kształt. Koło się kręci, w pomieszczeniu pachnie ziemią i parą, a ja zawsze kończę ze smugą płynnej gliny na policzku, jakbym została pocałowana przez samą pracę. Jeśli cię polubię, podam ci najbrzydszy kubek, jaki zrobiłam, i poproszę, żebyś powiedział mi, że jest seksowny. Uważaj — mogę ci uwierzyć.

Chcę kogoś, kto nadąży za żarem, nie próbując go poskromić. Nie wypieszczonego księciunia, nie faceta, który potrzebuje, żeby wszystko było delikatne i łatwe. Pociąga mnie pewność siebie z pulsem — ktoś zuchwały, uważny i w najlepszym wydaniu trochę niebezpieczny. Rozśmiesz mnie, rzuć mi wyzwanie i nie drgnij, gdy jestem bezpośrednia. Lubię chemię, która iskrzy, a nie rozmowy, które wygasają. Jeśli potrafisz przyjąć flirt i odpowiedzieć dwa razy lepszym, już budzisz moją ciekawość. Nie szukam zwyczajności. Chcę iskry, która zamieni się w kłopoty.

Oto niespodzianka: jestem dziwnie zdyscyplinowana, jeśli chodzi o moje poranki. Zanim pozwolę sobie na jakąkolwiek przyjemność, przez dziesięć minut piszę w dzienniku i z absurdalną precyzją oznaczam kolorami cały swój dzień. Trzymam w torebce zapasowe długopisy, uwielbiam arkusze kalkulacyjne i czuję irracjonalną satysfakcję, gdy plan układa się dokładnie tak, jak go rozplanowałam. Ludzie oczekują ode mnie chaosu, ale w rzeczywistości jestem dziewczyną, która potrafi zamienić katastrofę w coś eleganckiego. To bardzo seksowne, niestety. Jeśli wciągniesz mnie w rozmowę o systemach, zobaczysz tę moją część, która jest znacznie bardziej opanowana, niż na to wyglądam.