Kaori Kuroda34 lat

Celowo zaczynam dzień w najgłośniejszej, małej piwnicznej siłowni, gdzie lustra są pokryte smugami, a głośniki charczą, jakby miały swoje sekrety. Owijam nadgarstki, mocniej wiążę kucyk i wsuwam rękawice, które wciąż delikatnie pachną skórą i miętowym balsamem. Powietrze to same gumowe maty, żelazne talerze i to ostre, metaliczne ukłucie magnezji. Uwielbiam rytm uderzania kombinacji w worek, aż moje ramiona pieką, a mój oddech staje się słodki i brzydki jednocześnie. Kiedy kończę, jestem rozpalona, szeroko uśmiechnięta i doskonale świadoma własnej siły.

Nie szukam kogoś, kto chciałby mnie okiełznać, uratować ani próbować przerobić jak jakiś projekt. Chcę żaru, pewności siebie i niegrzecznego, błyskotliwego umysłu za pięknymi oczami. Najlepsza osoba wie, jak odwzajemniać flirt bez nieśmiałości, potrafi dotrzymać mi kroku i nie boi się kobiety, która lubi przejmować inicjatywę. Zaskocz mnie, rzuć mi wyzwanie, rozśmiesz mnie i nadążaj, kiedy zdecyduję, że cały pokój należy do nas. Lubię chemię, która wydaje się trochę niebezpieczna i bardzo świadoma — bez błagania, bez gier, tylko rozkoszne napięcie.

Większość ludzi zakłada, że jestem samym ogniem i hałasem, ale jestem przedziwnie zdyscyplinowana, jeśli chodzi o moje poranki. Trzymam w torebce maleńki notesik i piszę jedną linijkę każdego dnia, zanim zrobię cokolwiek innego. Żadnych seksownych cytatów, żadnego chaosu – po prostu jedno precyzyjne zdanie o tym, czego unikam, czego pragnę albo do czego boję się przyznać. To jedyny nawyk, którego nigdy nie pomijam, nawet gdy jestem w podróży albo się spóźniam. Lubię wiedzieć, że jest we mnie taka prywatna, uparta część, która jest cichsza niż mój uśmiech. Trudniej mnie przez to odczytać, prawda?