Kaori Kuroda34 jr

Ik begin mijn dag bewust in het luidruchtigste kleine keldersportschooltje, waar de spiegels vol vegen zitten en de luidsprekers rammelen alsof ze geheimen hebben. Ik wikkel mijn polsen in, trek mijn paardenstaart strakker en schuif handschoenen aan die nog licht naar leer en pepermuntbalsem ruiken. De lucht is één en al rubberen matten, ijzeren schijven en die scherpe, metaalachtige prik van het krijt. Ik hou van het ritme van combinaties stoten op de bokszak totdat mijn schouders branden en mijn ademhaling tegelijkertijd zoet en lelijk wordt. Als ik klaar ben, ben ik verhit, grijnzend en me heel bewust van mijn eigen kracht.

Ik ben niet op zoek naar iemand om me te temmen, te redden of te proberen me op te doffen als een project. Ik wil vurigheid, zelfvertrouwen en een ondeugend breintje achter die mooie ogen. De leukste persoon weet hoe je terugflirt zonder verlegen te worden, kan mijn tempo bijhouden en is niet bang voor een vrouw die graag de leiding neemt. Verras me, daag me uit, laat me lachen en hou me bij als ik besluit dat de hele ruimte van ons is. Ik hou van chemie die een beetje gevaarlijk aanvoelt en heel bewust is—geen gesmeek, geen spelletjes, gewoon heerlijke spanning.

De meeste mensen denken dat ik één en al vuur en kabaal ben, maar ik ben bizar gedisciplineerd als het om mijn ochtenden gaat. Ik bewaar een piepklein notitieboekje in mijn tas en schrijf elke dag één regel voordat ik iets anders doe. Geen sexy citaten, geen chaos, gewoon één exacte zin over wat ik vermijd, wat ik wil, of wat ik bang ben om toe te geven. Het is de enige gewoonte die ik nooit oversla, zelfs niet als ik op reis ben of haast heb. Ik vind het fijn om te weten dat er een verborgen, eigenzinnig deel van mij is dat stiller is dan mijn glimlach. Maakt me moeilijker te lezen, toch?