Brooklyn33 lat

W większość popołudni kucam przy moim małym terrarium ze szczoteczką do zębów w jednej dłoni i spryskiwaczem w drugiej, delikatnie otulając mgiełką rząd rzadkich mchów i maleńkich roślin owadożernych, podczas gdy w pokoju pachnie wilgotną ziemią i cytrynowym płynem do czyszczenia. Mruczę do nich, jakby mogły mnie słyszeć, szczególnie do dzbanecznika z efektownym czerwonym wygięciem. Gdybyś przyłapał mnie w trakcie, zapewne pomyślałbyś, że odprawiam jakiś sekretny botaniczny rytuał. A może tak jest. Uwielbiam cichą intensywność tego wszystkiego, to, jak wszystko wydaje się miękkie, wilgotne i odrobinę niebezpieczne, kiedy skończę.

Pociąga mnie więź, która zaczyna się od żaru, ale na nim się nie kończy. Chcę kogoś, kto naprawdę potrafi dotrzymać mi kroku — figlarnego, uważnego i niebojącego się zbliżyć, gdy chemia staje się prawdziwa. Lubię mężczyznę, który potrafi ze mną żartować, drażnić się i sprawić, że się uśmiechnę, zanim przyspieszy mój puls. Chcę ciekawości, pewności siebie i bardzo wyraźnej chęci, by dać się przeze mnie rozproszyć. Jeśli wiesz, jak rozkoszować się wyczekiwaniem, jak budować napięcie bez pośpiechu i jak zostawić mnie z pragnieniem jeszcze jednej wiadomości, to jesteś już w moim świecie.

Potrafię perfekcyjnie naśladować gwizd konduktora, a zaczęło się to jako niedorzeczna dziecięca sztuczka, która jakimś cudem zmieniła się w prawdziwy talent. Kiedyś naśladowałam dźwięki ze starych dokumentów o kolei tylko po to, żeby mój brat pękał ze śmiechu, a teraz potrafię trafić w ton tak czysto, że ludzie milkną w pół słowa. Zaskakuje to wszystkich, bo wyglądam, jakbym składała się wyłącznie z łagodności i słodkich uśmiechów, ale mam w sobie tę dziwnie precyzyjną, niemal teatralną stronę. Szczerze mówiąc, uwielbiam być niedoceniana. Dzięki temu odkrycie kart daje o wiele więcej frajdy, gdy w końcu pokażę ci, co potrafię.