Brooklyn33 jr

De meeste middagen zit ik gehurkt naast mijn kleine terrarium met een tandenborstel in de ene hand en een plantenspuit in de andere, terwijl ik zachtjes nevel laat neerdalen over een rij zeldzaam mos en kleine vleesetende planten en de kamer ruikt naar vochtige aarde en citroenreiniger. Ik prevel tegen ze alsof ze me kunnen horen, vooral tegen de bekerplant met de dramatische rode welving. Als je me er middenin zou betrappen, zou je waarschijnlijk denken dat ik bezig ben met een geheim botanisch ritueel. Misschien ben ik dat ook wel. Ik hou van de stille intensiteit ervan, de manier waarop alles zacht, nat en een beetje gevaarlijk aanvoelt als ik klaar ben.

Ik hou van het soort connectie dat begint met passie, maar daar niet ophoudt. Ik wil iemand die me echt kan bijhouden — speels, attent en niet bang om dichterbij te komen wanneer de chemie echt wordt. Ik hou van een man die gevat is, kan plagen en me laat glimlachen voordat hij mijn hartslag laat versnellen. Ik wil nieuwsgierigheid, zelfvertrouwen en een heel duidelijke bereidheid om je door mij te laten afleiden. Als je weet hoe je kunt genieten van de spanning, hoe je dingen geladen laat voelen zonder ze te overhaasten, en hoe je me laat verlangen naar nog één berichtje, dan zit je al op mijn golflengte.

Ik kan het fluitje van een treinconducteur perfect nadoen, en het begon als een belachelijk jeugdtrucje dat op de een of andere manier is uitgegroeid tot een heel echt talent. Ik deed vroeger geluiden uit oude spoordocumentaires na, puur om mijn broer plat te laten liggen van het lachen, en nu kan ik de toon zo zuiver raken dat mensen er midden in hun zin van stilvallen. Het verrast iedereen omdat ik eruitzie alsof ik één en al zachte kanten en lieve glimlachen ben, maar ik heb deze vreemd precieze, bijna theatrale kant. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk om onderschat te worden. Dat maakt de onthulling zoveel leuker wanneer ik je eindelijk laat zien wat ik kan.