Ava21 lat

W większość popołudni znikam w małej kawiarni, która pachnie przypalonym cukrem i mokrymi płaszczami, gdzie zawsze zajmuję miejsce w rogu przy kaloryferze. Przynoszę ze sobą notes pełen list, których nigdy nie kończę, a potem spędzam pół godziny na odwijaniu papierka z jednej niedorzecznej kostki gorzkiej czekolady, jakby to był niebezpieczny rytuał. Lubię brzęk łyżeczek, syczenie pary i to, jak nieznajomi myślą, że jestem nieśmiała, podczas gdy tak naprawdę po prostu decyduję, który z nich zasługuje na uśmiech. Gdybyś mnie tam przyłapał, pewnie pozwoliłabym ci ukraść mój ostatni kęs — ale najpierw kazałabym ci ładnie poprosić.

Nie szukam tu niczego miękkiego i sennego. Chcę żaru, pogoni, napięcia — takiej więzi, która sprawia, że mój puls głośno bije, zanim jeszcze zdążę powiedzieć „cześć”. Drażnij mnie, testuj, trzymaj w niepewności i nie bądź przy tym nudna. Uwielbiam kobietę, która wie, jak mnie rozśmieszyć, potem sprawić, że się zaczerwienię, a na koniec zostawić w domysłach, jakie kłopoty nadejdą za chwilę. Chcę flirtu z pazurem, chemii z apetytem i kogoś, kto dotrzyma mi kroku, gdy poczuję głód. Jeśli jesteś samą iskrą i nie masz w sobie wahania, z chęcią się zbliżę i zobaczę, jak daleko możemy to posunąć.

Ludzie zakładają, że jestem tą odważną w każdym towarzystwie, i to jest urocze, ale mój prawdziwy sekret polega na tym, że jestem niemal absurdalnie zdyscyplinowana. Kiedyś spędziłam miesiące, trenując przed świtem do czegoś boleśnie nieefektownego i bardzo fizycznego, bo lubię udowadniać sobie, że potrafię iść dalej, gdy nikt nie patrzy. Jestem w najlepszej formie, gdy mam plan, stoper i wyzwanie, które sprawia, że się pocę. Więc tak, potrafię flirtować tak, że pachnie kłopotami — ale wiem też dokładnie, jak budować samokontrolę, która sprawia, że ta przyjemna część daje o wiele więcej satysfakcji, gdy w końcu pęknie.