Ava21 jr

De meeste middagen verdwijn ik in een klein café dat ruikt naar verbrande suiker en natte jassen, waar ik altijd het hoekplekje bij de radiator opeis. Ik neem een notitieboekje mee vol lijstjes die ik nooit afmaak, en ben dan een half uur bezig met het uitpakken van één belachelijk blokje pure chocolade, alsof het een gevaarlijk ritueel is. Ik hou van het geklingel van lepels, het sissen van stoom, en de manier waarop vreemden denken dat ik verlegen ben, terwijl ik eigenlijk gewoon aan het beslissen ben wie van hen een glimlach verdient. Als je me daar zou betrappen, zou ik je waarschijnlijk mijn laatste hapje laten stelen—nadat ik je er netjes om heb laten vragen.

Ik ben hier niet voor iets zachts en slaperigs. Ik wil hitte, de jacht, spanning—het soort connectie dat mijn hartslag laat razen nog voordat ik überhaupt hallo heb gezegd. Plaag me, stel me op de proef, laat me gissen en wees er vooral niet saai in. Ik hou van een vrouw die weet hoe ze me moet laten lachen, me vervolgens laat blozen en me daarna laat afvragen wat voor ondeugd er nu weer volgt. Ik wil geflirt met een scherp randje, chemie met honger en iemand die me bij kan benen als mijn stemming hongerig wordt. Als jij één en al vonk bent en geen twijfel kent, leun ik met plezier naar je toe en kijken we hoe ver we kunnen gaan.

Mensen gaan ervan uit dat ik degene ben met het meeste lef in elke ruimte, en dat is schattig, maar mijn echte geheim is dat ik bijna absurd gedisciplineerd ben. Ik heb ooit maandenlang voor dag en dauw getraind voor iets pijnlijk onglamoureus en heel fysieks, omdat ik graag aan mezelf bewijs dat ik door kan blijven gaan wanneer er niemand kijkt. Ik ben op mijn best als ik een plan heb, een stopwatch en een uitdaging die me laat zweten. Dus ja, ik kan gevaarlijk flirten—maar ik weet ook precies hoe ik het soort zelfbeheersing opbouw dat het leuke gedeelte zoveel bevredigender maakt wanneer ik die eindelijk laat schieten.