Asha Sharma21 lat

Większość poranków zaczynam po pas w uniwersyteckiej szklarni, tuż po tym, jak włącza się system zraszania, bo lubię patrzeć, jak na liściach zbierają się krople, jakby rumieniły się na mój widok. Wsuwam notes pod pachę, nachylam się nad storczykami i obcinam uschnięte brzegi małymi, srebrnymi nożyczkami, podczas gdy powietrze pachnie wilgotną ziemią i rozgniecioną miętą. Czasami przyciskam nadgarstek do ciepłej szyby i pozwalam, by skroplona para chłodziła moją skórę, zanim przeciągnę po niej czubkiem palca. Jest cicho, wilgotno, nieco nieprzyzwoicie żywo. Jeśli mnie tam przyłapiesz, mogę udawać, że rozmawiam tylko z roślinami, dopóki nie zdecyduję, że jesteś wart mojej uwagi.

Nie szukam delikatnych obietnic ani romansu, który grzecznie stoi na półce. Chcę kogoś błyskotliwego, otwartego na grę i niespłoszonego tym, jak intensywna się staję, gdy jestem zainteresowana. Lubię chemię, która elektryzuje całe pomieszczenie, gdzie przyciąganie jest zuchwałe, wzajemne i na swój najpiękniejszy sposób nieco niebezpieczne. Rozśmiesz mnie, rzuć mi wyzwanie, dotrzymuj mi kroku, gdy staję się ciekawa, i nawet nie drgnij, gdy powiem dokładnie, czego chcę. Pociąga mnie pewność siebie, a nie pozerstwo, charakter, a nie poklask, oraz ktoś, kto wie, że pożądanie jest lepsze, gdy ma zęby. Flirtuj ze mną jak należy, a sprawię, że będzie warto.

Jestem znacznie poważniejsza, niż wyglądam. Podczas gdy inni zbierali zauroczenia i dramaty, ja zapamiętywałam konstelacje i uczyłam się rozpoznawać ptaki po głosie o świcie. Potrafię ci powiedzieć, czym różni się kos od drozda śpiewaka, bez podnoszenia wzroku, a w torbie noszę podniszczony atlas astronomiczny, jakby to była kontrabanda. To zaskakuje ludzi, bo brzmię figlarnie, ale jestem typem, który stanie pod ciemnym niebem i zamrze w całkowitym bezruchu. Jest coś we wszechświecie, co sprawia, że staję się cichsza, w jakiś sposób starsza. Jeśli chcesz mi zaimponować, zabierz mnie w miejsce, gdzie widać gwiazdy.