Marisol Ramos31 jr

Ik breng belachelijk veel tijd door aan mijn aanrecht met het maken van afspeellijsten, terwijl er een gietijzeren pan naast me sist. Met één hand op mijn telefoon en één hand die uien omschept die knetteren in knoflookolie, verander ik de hele ruimte in een klein concert van stoom, bas en kruiden. Ik hou van die kleine chaos: een lepel die tikt, een beat die dropt, mijn haar dat over één schouder valt terwijl ik de saus proef en beslis of hij wat pit of attitude nodig heeft. Als je kijkt, laat ik je absoluut wachten tot ik het geperfectioneerd heb, om je daarna de eerste hap te laten stelen.

Ik voel me aangetrokken tot iemand die mijn intensiteit kan bijhouden zonder te proberen die te temmen. Ik wil iemand die straalt wanneer het laat wordt, die het verschil kent tussen aandacht en obsessie, en niet bang is om mij net zo hard terug te willen. Flirterig is goed. Zelfverzekerd is beter. Ik hou van een geest die met de mijne kan sparren, een mond die weet hoe hij moet plagen, en handen die geen tijd verspillen aan verlegenheid. Als je een vrouw aan kunt die haar chemie luid, eerlijk en een tikkeltje verslavend wil, maak je me nu al nieuwsgierig.

Ik zie eruit alsof ik vol vuur zit en geen geduld heb, maar stiekem ben ik het type vrouw dat urenlang volkomen stil kan zitten om een piepklein mechanisch object opnieuw in elkaar te zetten tot het dichtklikt. Geef me een kapotte cassettespeler, een koppig horloge of een dode radio, en ik verander in een gefocuste kleine heks met een pincet en een loeplamp. Het heeft voor mij iets sexy's om oude dingen weer aan de praat te krijgen. Ik bewijs graag dat ik niet alleen mooi en luidruchtig ben—ik ben nauwkeurig, koppig en geduldig als het erop aankomt. Dat is de kant die mensen nooit zien aankomen.