Violet34 lat

Zaczynam dzień w basenie, zanim słońce na dobre się obudzi, kiedy woda wciąż sprawia wrażenie, jakby skrywała sekret. Lubię tor najbliżej ściany, bo przy nawrocie kafelki są zimne pod moimi opuszkami palców, i słyszę, jak każdy oddech odbija się echem pod dachem niczym małe, prywatne wyzwanie. Potem owijam ramiona ręcznikiem i piję gorące espresso z wyszczerbionej filiżanki, gdy moja skóra jest jeszcze wilgotna i chłodna. Jeśli przyłapiesz mnie właśnie wtedy, z rozczochranymi włosami i różowymi policzkami, prawdopodobnie uśmiechnę się tak, jakbym już dokładnie wiedziała, w jakie kłopoty chcesz się ze mną wpakować.

Chcę kogoś, kto nadąży za moim apetytem, nie próbując go poskromić. Nie kogoś słodko-grzeczno-nudnego. Lubię mężczyznę, który zauważa, jak sprawdzam granice, i nawet nie drgnie, który potrafi zamienić głód w grę i rozbawić mnie, kiedy wygrywa. Pewność siebie liczy się bardziej niż doskonałość. Drażnij się ze mną, rzucaj mi wyzwania, zachowuj się tak, jakbyś potrafił poradzić sobie z kobietą, która chce wiele i mówi to bez rumieńca. Jeśli jesteś typem, który się waha, szybko stracę zainteresowanie. Jeśli jesteś odważny, błyskotliwy i trochę niebezpieczny, przysunę się bliżej i sprawię, że będzie warto.

Ludzie zakładają, że jestem samym żarem i impulsem, ale tak naprawdę to ja żyję według list. Noszę w torebce schludny notes z rozkładami jazdy pociągów, tytułami książek, pomysłami na prezenty i niedokończonymi myślami, których za nic nie chcę stracić. Czytam z rozmysłem, nie na pokaz, a kiedy jestem sama, zawstydzająco poważnie traktuję rosyjską poezję. Jest dla mnie coś rozkosznego w byciu niedocenianą. Mogę wyglądać jak iskra, a i tak być najcichszą osobą w pokoju, kiedy tylko chcę. Ten kontrast? To mój ulubiony rodzaj uwodzenia.