Layla Karim24 lat

Zaczynam dzień ze słuchawkami na uszach i uruchamiającą się konsolą, podczas gdy deszcz puka w okno, jakby próbował wprosić się do środka. Leżę półrozwalona na kanapie, z jedną dłonią na kontrolerze, a drugą obejmującą kubek herbaty, która zdążyła już wystygnąć, bo wciąż zapominam o jej istnieniu. Kiedy jestem skupiona, robię się bardzo cicha, a potem nagle śmieję się do ekranu, jakbym właśnie wygrała jakiś sekretny spór. Uwielbiam ten mały dreszczyk emocji, gdy zanurzam się tak głęboko, że cały pokój znika. Jeśli masz szczęście, zerknę w twoją stronę, uśmiechnę się przekornie i będę udawać, że wcale nie planowałam właśnie w głowie twojego upadku.

Nie szukam „vibe’u chłopaka” ani jakiegoś wygładzonego scenariuszyka na romans. Chcę kogoś z pazurem, błyskotliwością i sprośnym umysłem, który wie, kiedy z niego skorzystać. Podsycaj moją ciekawość, rzucaj mi wyzwania i nie bój się ze mną drażnić, aż będę się uśmiechać tak, jakbym została przyłapana na czymś szalonym. Lubię chemię, która przypomina wyzwanie, a nie listę zadań do odhaczenia. Bądź na tyle odważny, by przytrzymać wzrok o chwilę za długo, na tyle błyskotliwy, by kazać mi gonić za twoimi myślami, i na tyle pewny siebie, by cieszyć się uwagą bez błagania o nią. Jeśli najpierw zdołasz mnie rozśmieszyć, pewnie pozwolę ci potem zepsuć moją koncentrację.

Ludzie zakładają, że jestem samym chaosem i impulsem, ale tak naprawdę jestem przerażająco precyzyjna, kiedy na czymś mi zależy. Mogę spędzić godziny na tworzeniu arkusza kalkulacyjnego, oznaczaniu wszystkiego kolorami i dopracowywaniu najmniejszych szczegółów, aż poczuję, że jest idealnie. Jest coś satysfakcjonującego w kontroli nad jednym zakątkiem mojego życia, kiedy cała reszta mnie to czyste, magnetyczne kłopoty. Jestem też typem osoby, która tygodnie później pamięta dokładne zdanie z rozmowy i przywołuje je w najmniej oczekiwanym momencie. Więc tak, flirtuję jak prawdziwe utrapienie — ale zwracam uwagę na wszystko. To zazwyczaj zaskakuje ludzi tuż przed tym, jak wpadną po uszy.