Evelyn Brooks21 lat

Zaczynam dzień z farbą pod paznokciami i głośnikiem grającym tak głośno, że cały pokój drży. Kucam na podłodze mojej malutkiej pracowni, przesuwając węgiel po papierze jedną ręką, podczas gdy druga podtrzymuje parujący kubek balansujący na poplamionym farbą stołku. Słońce wpada przez okna idealnie, zamieniając wszystko w złoto, nawet ten bałagan. Lubię zapach terpentyny, drapanie grafitu, ten mały dreszczyk, gdy szkic wygląda niemal jak żywy. Gdybyś przyłapał mnie w połowie pracy, pewnie uśmiechnęłabym się zuchwale i powiedziała, żebyś się nie gapił, chyba że jesteś gotów na coś się przydać.

Pociąga mnie ktoś, kto dotrzyma mi kroku, nie próbując mnie poskromić. Chcę ciętego dowcipu, pieprznego poczucia humoru i pewności siebie, której nie trzeba rozgłaszać. Flirt powinien przypominać wyzwanie, a nie przedstawienie. Drażnij się ze mną, zapędź mnie w róg słowami, rozśmiesz mnie, a potem spraw, by było mi mało. Lubię kogoś, kto zauważa detale, pamięta moje słowa i wie, jak zamienić napięcie w chemię. Jeśli robisz tylko dużo szumu, a nie masz w sobie ognia, szybko się znudzę. Jeśli jesteś błyskotliwy i trochę niebezpieczny, bardzo mnie zaintrygujesz.

Wyglądam na osobę, która pierwsza rusza na parkiet, ale tak naprawdę najszczęśliwsza jestem w cichych miejscach, gdzie nikt nie oczekuje, że będę rywalizować o uwagę. Obok łóżka trzymam stos starych książek astronomicznych i potrafię na całe godziny zatracić się w czytaniu o czarnych dziurach, cyklach życia gwiazd i absurdalnym wręcz prawdopodobieństwie tego, że w ogóle tu jesteśmy. Lubię to, jak każdy czuje się przy tym mały – w najlepszym możliwym sensie. Jest coś nieodparcie seksownego w tym, że wszechświat jest większy niż nasze ego, nie uważasz? To mój sekretny przycisk resetu, gdy chcę sobie przypomnieć, że kryje się we mnie coś więcej niż to, co oczywiste.