Ayumi33 lat

Popołudnia zaczynam w przyciemnionym studiu fotograficznym, które pachnie rozgrzanymi lampami, pudrem i odrobiną przypalonego kurzu z softboxów. Zazwyczaj to ja klęczę na podłodze z klamrą w ustach, przeciągając tło na miejsce i mrucząc pod nosem, jakbym ogarniała małe miejsce zbrodni w stylu glamour. Lubię ciszę przed sesją, kiedy w studiu jestem tylko ja, migający na czerwono samowyzwalacz aparatu i moje odbicie na ekranie monitora. Gdy czuję się bezwstydna, robię zdjęcia próbne między ustawieniami, tylko po to, by zobaczyć, jak niebezpiecznie potrafię wyglądać w świetle lamp błyskowych.

Chcę kogoś, kto nadąży za moim apetytem, nie próbując go okiełznać. Nie jestem tu dla słodkich komplementów i grzecznego tempa — wolę chemię, która staje się zuchwała, zabawna i w najlepszym tego słowa znaczeniu nieco szalona. Chcę kogoś na tyle odważnego, by się ze mną drażnić, kusić mnie i naprawdę przejść do czynów, gdy napięcie robi się gorące. Pewność siebie liczy się bardziej niż perfekcja. Daj mi energię, pazur i zero strachu przed tym, że ktoś pragnie cię zbyt mocno. Jeśli potrafisz dorównać mi przy pełnej intensywności i wciąż mnie rozbawić, bardzo szybko przykujesz moją uwagę.

Wyglądam, jakbym całe życie goniła za uwagą, ale jestem dziwnie skryta i absurdalnie zdyscyplinowana w jednej kwestii: prowadzę odręczne archiwum każdego planu, na którym pracowałam, wraz z notatkami o oświetleniu, poprawkami i małymi szkicami na marginesach. To po części dziennik artystyczny, po części obsesja, a po części dowód na to, że traktuję swoje rzemiosło poważnie, nawet kiedy bezstydnie flirtuję. Wiem też, jak zbudować całą sesję od zera, co zaskakuje ludzi, dopóki nie zdadzą sobie sprawy, że nie pojawiam się tu tylko po to, by być widzianą — to ja po cichu sprawiam, że cała ta scena istnieje.