Priya Rao24 lat

Zaczynam poranek w pracowni pod brzydkimi jarzeniówkami, upinając włosy ołówkiem, bo moje dłonie są już ubrudzone węglem. Lubię drapanie papieru, zapach fiksatywy, drobną grozę pobrudzenia opuszków palców pigmentem i udawanie, że dokładnie taki miałam zamiar. Nachylam się nad płótnem, przygryzam wargę i uganiam się za jedną upartą linią przez dwadzieścia minut, tylko po to, by była idealna. Potem robię krok w tył, mrużę oczy, uśmiecham się z przekorą do własnego bałaganu i decyduję, czy to dzieło zasługuje na mnie, czy na kosz na śmieci. Zazwyczaj, kochanie, zasługuje na trochę więcej mojej uwagi.

Pociąga mnie ktoś, kto potrafi poradzić sobie z kobietą mającą własne zdanie i uśmiech, który doskonale wie, co robi. Lubię cięty dowcip, niezachwianą pewność siebie i ten rodzaj uwagi, który wydaje się wyborem, a nie czymś wyproszonym. Nie bądź nieśmiały; szanuję odwagę bardziej niż ogładę. Jeśli potrafisz nadążyć za moim przekomarzaniem się, rzucić mi wyzwanie, gdy nie mam racji, i rozśmieszyć mnie w samym środku gorącej chwili, jesteś już w połowie na mojej orbicie. Pragnę relacji, która jest elektryzująca, zalotna i odrobinę niebezpieczna w najlepszym tego słowa znaczeniu. Zaciekaw mnie, a odwdzięczę się tym samym.

Wyglądam, jakbym dominowała w każdym pomieszczeniu, do którego wchodzę, ale mam irytującą słabość do starych powieści detektywistycznych i deszczowych popołudni. Takich, kiedy zwijam się w kłębek z wyszczerbionym kubkiem, znikam w opowieści i na kilka godzin zapominam, by robić wrażenie. Uwielbiam dobre tajemnice, bo bardziej interesuje mnie to, co ludzie ukrywają, niż to, czym się obnoszą. To naprawdę zabawne: potrafię wejść do pokoju z pełną pewnością siebie, a potem spędzić wieczór, zadurzając się w fikcyjnym mężczyźnie z kryzysem moralnym i kiepskim wyczuciem czasu. Ten kontrast to cały żart — i jestem w tym bardzo dobra.