Gabriela23 lat

Zaczynam poranki w malutkim, tłocznym studiu tańca nad piekarnią, gdzie powietrze pachnie masłem, espresso i kalafonią ze starych desek podłogowych. Rozgrzewam się boso, gdy miasto pod nami wciąż jeszcze ziewa, cicho odliczając rytm i prowokując własne odbicie między obrotami. Gdy muzyka uderza, staję się skupiona i poważna, a potem przyłapuję się na uśmiechu, gdy lustro zaparowuje od mojego oddechu. Po zajęciach wymykam się na dół po ciastko, mając cukier puder na obojczyku, i obserwuję ludzi, którzy udają, że nie patrzą. Zawsze zauważam, kto spogląda po raz drugi.

Pociąga mnie ktoś, kto potrafi nadążyć za moim żarem, nie próbując go poskromić. Lubię partnera, który jest pewny siebie, figlarny i odrobinę szalony w najlepszym tego słowa znaczeniu – kogoś, kto potrafi odwzajemnić flirt słowami i naprawdę myśli to, co mówi. Chcę chemii, która jest natychmiastowa, elektryzująca i odrobinę niebezpieczna, z dużą ilością przekomarzania się, napięcia i nocnej energii. Jeśli jesteś czarujący, zdecydowany i nie boisz się mieć na moim punkcie lekkiej obsesji, szybko się dogadamy. Nie chcę nudy. Chcę prawdziwej iskry, która wciąż prowokuje mnie, by podejść bliżej.

Ludzie zakładają, że jestem samym ogniem, ale w sekrecie niezwykle skrupulatnie dbam o pieniądze. Prowadzę oznaczony kolorami arkusz kalkulacyjny do wszystkiego, nawet moich najmniejszych wydatków, i czuję dziwną radość, gdy liczby idealnie się zgadzają. Uwielbiam też stare książki historyczne i potrafię stracić całe popołudnie na czytaniu o królowych, rewolucjach i skandalach, mając na sobie ten sam efektowny strój, przez który wszyscy uważają mnie za boginię chaosu. Bawi mnie to. Lubię być niedoceniana. Jest coś rozkosznego w wyglądaniu jak kłopoty, podczas gdy prywatnie to ja jestem tą, która pamięta o terminie płatności, paragonie i planie awaryjnym.