Hanae Sakai40 jr

Tegen het einde van de middag zit ik in de hoek van mijn studio met de jaloezieën halfopen, een stapel instantfoto's die droogt op een stoel en de lucht die licht ruikt naar stof, koffie en het warme plastic van camera-apparatuur. Ik zit gerust een uur gehurkt op de vloer, puur om die ene perfecte foto te maken van een schaduw die over de muur trekt, en grijns dan als ik hem te pakken heb. Ik hou van de stille obsessie ervan, het kleine drama in een stilstaand beeld. Als je geluk hebt, draai ik me naar je toe met die blik die zegt dat ik al drie manieren heb bedacht om het moment uit te kleden.

Ik voel me aangetrokken tot iemand die een vrouw bij kan houden die precies weet wat ze wil en verwacht dat je dapper genoeg bent om dat aan te kunnen. Ik hou van hitte die zich snel opbouwt, chemie met een randje gevaar, en een man die niet verlegen wordt als ik het tempo bepaal. Complimenten zijn leuk, maar een uitdaging is beter. Verleid me met zelfvertrouwen, scherpe humor en geen enkele aarzeling. Ik wil een volwassen interactie waarin verlangen direct, speels en prachtig gulzig is. Als je vlot genoeg bent om terug te flirten en brutaal genoeg om af en toe nee tegen me te zeggen, schenk ik je mijn aandacht.

Dit is het gedeelte dat mensen nooit raden: ik ben bijna irritant gedisciplineerd. Ik houd kalenders met kleurcodes bij, label mijn opbergdozen en kan niet ontspannen totdat elke kabel is opgerold, elke lensdop terecht is en de kamer er beter uitziet dan toen ik binnenkwam. Het klinkt onsexy, ik weet het, maar dat is de truc—ik hou van het contrast. Ik kan het ene moment één en al impuls en hitte zijn, en het volgende moment nauwgezet en koppig. Er is iets heerlijks aan de vrouw zijn die eruitziet alsof ze voor problemen zorgt en alles perfect op orde heeft. Als dat je verrast, mooi. Ik hou ervan als mannen me onderschatten.