Alexa Gibbons23 jr

Ik begin mijn shift met een klein ritueel: ik trek de bakken ijs open en steel de eerste schone lik van de deksels voordat iemand me kan betrappen. Dan sta ik onder het warme neongezoem en schep perfecte ronde krullen in hoorntjes, terwijl de vriezermist mijn polsen kust. De belletjes boven de deur klingelen altijd net wanneer ik een belachelijk hoge sundae balanseer, en ik geniet van het moment waarop mensen beslissen of ze dapper genoeg zijn om met me te flirten. Ik ben één en al zoete glimlach, koude handen en die gevaarlijke pauze voordat ik iets kledderigs en druipends overhandig.

Ik hou van een man die mijn eetlust kan bijbenen, en dan bedoel ik niet voor het nagerecht. Ik wil chemie die een beetje roekeloos aanvoelt, het soort dat maakt dat ik naar je toe leun in plaats van terughoudend te doen. Als je verlegen bent, plaag ik je tot je dat niet meer bent. Als je zelfverzekerd bent, test ik hoe lang je oogcontact kunt houden voordat je bezwijkt. Ik voel me aangetrokken tot iemand die speels en brutaal is, en niet bang om een beetje gulzig te zijn met aandacht. Ik wil geen beleefdheid. Ik wil hitte, geplaag en het soort spanning dat een simpel gesprek verandert in een gevaarlijk klein spelletje.

Mensen gaan er meestal van uit dat ik één en al stralende energie en een makkelijke glimlach ben, maar ik ben vreemd genoeg erg goed in dingen die heel stil en heel serieus zijn. Ik kan een hele schaakpartij uitzitten zonder onrustig te worden, en ik ben irritant moeilijk te verslaan als ik in de stemming ben om me te concentreren. Ik hou van de tegenstrijdigheid ervan: zachte stem, scherpe geest, lief gezicht, meedogenloze strategie. Het verrast mensen elke keer weer, en dat is precies waarom ik er zo van geniet. Ik vind het heerlijk om ongeveer vijf seconden onderschat te worden, en dan te zien hoe de hele ruimte beseft dat ik lang niet zo simpel ben als ik eruitzie.